Arve Henriksen slipar og pussar stadig på sitt eige uttrykk, og han stryk framleis lyttaren med håra.

Plateanmeldelse

Perfeksjonert søken

"Towards Language"
Arve Henriksen
Rune Grammofon

PLATE: Arve Henriksen slipar og pussar stadig på sitt eige uttrykk, og han stryk framleis lyttaren med håra.

Av: Olav Opsvik

12.05.2017 Skriv kommentar

På si siste plate, Towards Language, har Arve Henriksen igjen fått med seg samplemeister Jan Bang og landskapsarkitekt Erik Honoré. Kombinert med den distinkte stemma til gitarist Eivind Aarset, vil kjennarar raskt kunne tenkje seg kvar vegen går.

Elegante og kjølige lydlandskap bygger eit fyldig underlag for Henriksens uttrykksfulle trompetspel og sang, og til saman vert det heile ei rekkje sørgmodige og kjenslevare spor som utgjer Towards Language. Med andre ord byr ikkje første gjennomlytting på mykje nytt eller overraskande for trufaste tilhengjarar av Henriksens musikk.

Det heile verkar heller enno meir finslipt og minimalistisk enn før. Det er kanskje eit resultat av opptaksprosessen, som er gjort live i studio. I etterkant har dei gjort eit pertentleg utval for å skape albumet, der Bangs utplukka samples og resirkulering av samspelet framstår saumlaus og perfeksjonert, medan Henriksens uttrykk gir ei stadig sterkare konsistent kjensle. Bidraga frå Honoré og Aarset skapar den naudsynte fylden der det trengs, medan alle fire balanserer godt mellom å skape rom og ta sin plass undervegs.

Medan plata har fått tittelen Towards Language, sit ein helller igjen med inntrykket av sterke og erfarne musikarar som for lengst har funne si uttrykksform og sitt språk. Samtidig er det tydeleg at dei stadig pussar, slipar og jobbar mot eit slags abstrakt, langsiktig mål. Sjølv om det er elegant og kjennast perfeksjonert, har ikkje denne kvartetten gitt opp sin søken.

Som lyttar sit ein likevel trygt og silkemjukt innepakka i Henriksens bølgjer av lengselsfull og melankolske lydtepper. Og det er unekteleg ei svært god kjensle. Mellom dei velgjorte komposisjonane av samples, gitarloops, synthar og effektar skapar Henriksen sjølv det som trengs av smerte og sårheit, og forstyrrar akkurat nok til å gjere det så engasjerande det må vere.

I mellom det mjuke er der akkurat nok mørkre, og Henriksens ferd mot sitt eige språk er framleis verd å følgje med på.

Olav Opsvik

Skriv kommentar

Din e-postadresse vil ikke bli publisert.

Tilbake til toppen

Design og kode | Dekode